“رمز”

Written by ,

ژانویه 24, 2020

نه آن خواستنی یی
که بودی
نه این ناخواستنی
که نیستی
به اشیای بیهوده‌ای می‌مانی
که تمام خانه‌ام
پُراز تو اند

کریمه طهوری ویدا

2020.1.6

”پاز”

”پاز”

پرده را پس می‌زنم ایستاده روی نشان ”پاز ” نوار خاکستری زمان ... استکان چای از دستم پرتاب می‌کند خود را به سمت پنجره...

وطن

وطن

اندوهت خوشه خشمی که نه شهد می‌شود نه شوکران به تاریخ مانندی که تکرار می‌شوی تمام...